سـؤ تفـاهـم در زنانه پوشـی طـلاب کـرام

 سـؤ تفـاهـم در زنانه پوشـی طـلاب کـرام
 

انگــــیزه زنانه پوشــــی طــــلاب کــــرام نه آنســــت کــــه مــــا می
پنــــداریم بلکــــه چــــیزیست که تصــــورش را هــــم نمی توانیــــم

 

 
 
 

ما مسلمانان بناحق سنگ اسلام به سینه کوبیده ولی  متاسفانه حتی از اصول و
احکام دین خویش بکلی بی اطلاعیم در غیر آن چنین در زندگی اجتماعی و فامیلی
مان خلاف اصول و احکام دینی مان عمل نمی کردیم.

در قرآن معیار نزدیکی و قرابت به  خداوند فقط تقوی و پرهیزگاری ذکر شده که به اساس آن همه انسانها اعم از زن و مرد ، سیاه و سفید ، عرب و عجم همه نزد خداوند برابر
بوده و فقط اعمال نیک و بد شان مورد ارزیابی قرار می گیرد.

اما در زندگی عملی خصوصاً در کشور های عقب مانده اسلامی و بالخصوص افغانستان معیار
نزدیکی به خداوند خیلی چیز های دیگر به جز تقوی و پرهیزگاری است.

اگراین خلاف رفتاری از اصول دینی را ما فقط در مثال عدم مساوات زن و مرد
ارزیابی کنیم خواهیم دید که جامعه مردسالار ما تا چه حد مرتکب جفا های
بزرگی در حق زنان بیچاره گردیده و ایشان را از همه مزایای زندگی اجتماعی
چون تحصیل و کار محروم گردانیده است .

حتی اگر نگاهی به ادبیات مردسالارانه جامعه خویش بیاندازیم در خواهیم یافت که ما همه صفات خوب و شایسته را به مردان نسبت داده و به کلمات چون مردی ، جوانمردی ، مردانگی  می بالیم و در مقابل همه ضعف و ناتوانی های عالم را به جنس زن منسوب کرده و
از کلمات چون زنانه ، زنچو ، ماده و ماده رندی دوری می کنیم .

در فرهنگ شرقی خصوصاً سنت افغانی مردی را به صفات زنانه متصف ساختن و یا او را
زن صدا زدن بزرگترین اهانت به شمار رفته و عواقب خیلی وخیم در بر خواهد داشت.

اگر مردی را خر یا سگ و یا حتی خوک خطاب کنیم برایش تا حدی
قابل تحمل خواهد بود ولی او را زن خطاب کردن برایش حکم پایمال کردن عزت و
آبرویش بوده و بهیچ صورت برایش قابل تحمل نخواهد بود.

حالا در چنین جامعه اگر مردان فدا کار و مسلمان پیدا می شوند که برای بیدار ساختن مردم
از خواب غفلت و جهالت و نشان دادن این حقیقت آشکار که مرد و زن هردو انسان
اند و بندگان خداوند که شخصیت انسانی هردو را داشته های معنوی شان تشکیل
میدهد و نه موی و روی و کف و کالر آنها دست به چنان ایثار و فداکاری می
زنند که به قیمت ریشخند و استهزای شان از طرف مردم با ریش و پشم انبوه 
لباس زنانه به تن کرده اجرای وظیفه می کنند پس اگر این ایثار و فداکاری
نیست چیست ؟

اینکه مردم با سؤظن پیشینه به آنها نگریسته و زیر بار
تبلیغات دشمنان آنها رفته و عمل شان را تعبیر سؤ می کنند این دیگر واقعاً
خیلی جای تاثر و تاسف است.


     نویسنده: شمس الحق

      فرستنده: الحاج میرزا قربان محمد

 

/ 1 نظر / 25 بازدید
نسیم

گشنگ نوشتی عزیزم. به من هم یه سر بزن